A Systems Learning Platform

Door Martine Verweij

Wat betekent het om met de ogen van een kind naar de wereld te kijken? Eigenlijk heb ik geen idee. Ik ben al zo lang geen kind meer. En toch. Alleen al die vraag stellen maakt dat ik andere dingen zie. Een duif die als een koning om zich heen kijkt vanaf het dak van een hoekhuis, midden in Rotterdam. De blaadjes van de heg die als een rammelaar maar blijven trillen en daarmee voortdurend van kleur veranderen. Een man die z’n piemel uit z’n broek haalt en tegen het transformatorhuisje plast. 

Sinds een tijdje heb ik een nieuwe routine: ik start de dag met een aantal innerlijke vragen om te voelen of ik er wel volledig ben. Ik vraag aan een dieper deel van mezelf, wat voor die dag belangrijk is. Ik ga na wat ik die dag van het seizoen en de natuur kan leren, en sluit af met de vraag of ‘Mythos’ – werknaam voor een klein wezentje dat in mijn buik groeit – nog een suggestie of verlangen heeft. Iets dat hij me aanraadt te doen. Vanochtend ‘zei hij’: neem me mee. Alsof ik op je schouders zit en jij door mijn ogen naar de wereld kijkt. Verwonder je. Laat je verrassen.

Wat levert dat nou op? Denkt een kritisch deel van mij. Schrijf ik er ineens mooiere blogs door? Kan ik frustraties makkelijker relativeren? Voel ik me krachtiger? Heb ik meer contact met mijn omgeving? Voel ik me beter in mijn lijf?

Of word ik er juist minder gefocust door, laat ik me meer afleiden, krijg ik niks uit mijn vingers?

Hoe meer ik over deze vragen nadenk, hoe onrustiger ik word. Het tegenovergestelde effect dus van wat die andere vraag met me doet. Me afvragen wat het betekent om met de ogen van een kind naar de wereld te kijken, opent mijn geest en hart. Me afvragen wat dat dan vervolgens oplevert, sluit en vernauwt. Ik word er kleiner door.

Mooi besef, meer dan dat hoef ik vandaag even niet te ontdekken.

Share this with your friends

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *